Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

1 Księga Królewska (1 Krl 22)

Ostatnia wojna i śmierć króla Achaba

1
Przez trzy lata panował pokój, nie było wojny między Aramem a Izraelem.
2

W trzecim roku król judzki Jozafat odwiedził króla izraelskiego.
3
Wówczas
król izraelski rzekł do swoich sług: “Czyż nie wiecie, że Ramot w Gileadzie
do nas należy? A my nie kwapimy się do odebrania go królowi Aramu!”
4

Następnie zwrócił się do Jozafata: “Czy pójdziesz ze mną na wojnę o Ramot w
Gileadzie?” Jozafat zaś odpowiedział królowi Izraela: “Ja tak, jak i ty; lud
mój, jak i twój lud, konie moje, jak i twoje konie”.
5
Ponadto Jozafat rzekł
królowi izraelskiemu: “Najpierw zapytaj, proszę, o słowo Jahwe!”
6
Król więc
izraelski zgromadził około czterystu proroków i rzekł do nich: “Czy
powinienem wyruszyć na wojnę o Ramot w Gileadzie, czy też powinienem tego
zaniechać?” A oni odpowiedzieli: “Wyruszaj, z pewnością Pan da je w ręce
króla”.
7
Jednak Jozafat rzekł: “Czy nie ma tu jeszcze jakiegoś proroka
Pańskiego, abyśmy mogli przez niego zapytać?”
8
Na to król izraelski odrzekł
Jozafatowi: “Jest jeszcze jeden mąż, przez którego można zapytać Pana, ale
ja go nienawidzę, bo nie prorokuje mi dobrze, tylko źle. To jest Micheasz,
syn Jimli”. Wtedy Jozafat powiedział: “Nie mów tak, królu!”
9
Zawołał więc
król izraelski któregoś dworzanina i rzekł: “Pospiesz się po Micheasza, syna
Jimli!”
10
Król izraelski i Jozafat, król judzki, ubrani w szaty królewskie
siedzieli na swoich tronach na placu u wrót bramy Samarii, a przed nimi
prorokowali wszyscy prorocy.
11
Sedecjasz, syn Kenaany, sporządził sobie
rogi żelazne i powiedział: “Tak mówi Pan: Nimi będziesz bódł Aram aż do ich
wytępienia”.
12
I wszyscy prorocy podobnie prorokowali, mówiąc: “Idź na
Ramot w Gileadzie i zwyciężaj! Pan da je w ręce króla”.
13
Ten zaś
posłaniec, który poszedł zawołać Micheasza, powiedział mu tak: “Zauważ!
Przepowiednie tych proroków są jednozgodnie pomyślne dla króla. Niechże więc
twoja przepowiednia będzie jak każdego z nich taką, żebyś zapowiedział
powodzenie”.
14
Wówczas Micheasz odrzekł: “Na życie Pana! Na pewno będę
mówił to, co Pan mi powie”.
15
Potem przyszedł przed króla. Wtedy się król
do niego odezwał: “Micheaszu! Czy powinniśmy wyruszyć na wojnę o Ramot w
Gileadzie, czy też powinniśmy tego zaniechać?” Wtedy do niego przemówił:
“Wyruszaj i zwyciężaj, a Pan da je w ręce króla”.
16
Król zaś mu
powiedział: “Ile razy ja cię mam zaklinać, żebyś mi mówił tylko prawdę w
imieniu Pana?”
17
Wówczas rzekł:

“Ujrzałem całego Izraela rozproszonego po górach,
jak owce bez pasterza,
i Pan rzekł: Nie ma nad nimi pana.
Niech wróci każdy w pokoju do swego domu”.

18
Wtedy król izraelski zwrócił się Jozafata: “Czyż ci nie powiedziałem? Nie
prorokuje mi pomyślności, tylko nieszczęścia”.
19
Tamten zaś dalej mówił:
“Dlatego słuchaj wyroku Pańskiego! Ujrzałem Pana siedzącego na swym tronie,
a stały przy Nim po Jego prawej i po lewej stronie wszystkie zastępy
niebieskie.
20
Wówczas Pan rzekł: “Kto zwiedzie Achaba, aby poszedł i poległ
w Ramot w Gileadzie?” Gdy zaś jeden rzekł tak, a drugi mówił inaczej,
21

wystąpił pewien duch i stanąwszy przed Panem, powiedział: “Ja go zwiodę”.
Wtedy Pan rzekł do niego: “Jak?”
22
On zaś odrzekł: “Wyjdę i stanę się
duchem kłamstwa w ustach wszystkich jego proroków”. Wówczas rzekł: “Możesz
zwieść, to ci się uda. Idź i tak uczyń!”
23
Dał więc Pan teraz ducha
kłamstwa w usta tych wszystkich twoich proroków. A na ciebie Pan ma zesłać
nieszczęście”.
24
Wtedy Sedecjasz, syn Kenaany, podszedł i uderzył Micheasza
w policzek, mówiąc: “Którędyż to duch Pański odszedł ode mnie, aby mówić z
tobą?”
25
A Micheasz odrzekł: “Oto ty sam zobaczysz tego dnia, kiedy
będziesz przechodził z ukrycia w ukrycie, aby się schować”.
26
Król
izraelski zaś rozkazał: “Weź Micheasza i każ go zaprowadzić do Amona,
dowódcy miasta, i do syna królewskiego, Joasza,
27
i powiedz: “Tak rzekł
król: Wtrąćcie go do więzienia i żywcie go chlebem i wodą jak najskąpiej aż
do mego powrotu w pokoju”".
28
Na to Micheasz powiedział: “Gdybyś miał
powrócić w pokoju, to znaczyłoby, że Pan nie mówił przeze mnie”. <I dodał:
“Słuchajcie wszystkie narody!”>
29
Jednak król izraelski i Jozafat, król
judzki, wyruszyli na Ramot w Gileadzie.
30
[Tam] król izraelski powiedział
Jozafatowi: “Zanim pójdę w bój, przebiorę się, ty zaś wdziej swoje szaty!”
Następnie król izraelski przebrał się i dopiero wtedy przystąpił do walki.

31
A król Aramu swoim trzydziestu dwu dowódcom rydwanów wydał taki rozkaz:
“Nie walczcie ani z małym, ani z wielkim, tylko z samym królem izraelskim”.

32
Toteż kiedy dowódcy rydwanów zobaczyli Jozafata, powiedzieli: “Ten jest
królem izraelskim”. Wtedy otoczyli go, aby z nim walczyć. Wówczas Jozafat
wydał okrzyk bojowy.
33
Kiedy dowódcy rydwanów spostrzegli, że nie jest on
królem izraelskim, zawrócili od niego.
34
A pewien człowiek naciągnął łuk i
przypadkiem ugodził króla izraelskiego między spojenia pancerza.
Powiedział więc król swojemu woźnicy: “Zawróć i wywieź mnie spośród wojska,
bo zostałem zraniony”.
35
Tego dnia rozgorzała walka, a król utrzymał się
stojąc na rydwanie naprzeciw Aramejczyków. Wieczorem zaś zmarł, a krew rany
ściekała do wnętrza rydwanu.
36
O zachodzie słońca obóz obiegło wołanie:
“Każdy do swego miasta i każdy do swego kraju!
37
Król zmarł!” A potem
powrócili do Samarii. Następnie pogrzebano króla w Samarii.
38
Potem obmyto
rydwan nad sadzawką Samarii. Wtedy psy zlizały z niego krew, a nierządnice
obmyły według zapowiedzi, którą wyrzekł Pan.
39
A czyż pozostałe dzieje
Achaba i wszystko, co uczynił, oraz dom z kości słoniowej, który zbudował,
nie są opisane w Księdze Kronik Królów Izraela?
40
Achab spoczął przy swoich
przodkach, a syn jego Ochozjasz został w jego miejsce królem.

Panowanie Jozafata w Judzie (870-848)

41
Jozafat, syn Asy, objął władzę w Judzie w czwartym roku Achaba,
króla izraelskiego.
42
W chwili objęcia rządów Jozafat miał trzydzieści pięć
lat, a królował w Jerozolimie dwadzieścia pięć lat. Jego matce było na imię
Azuba – córka Szilchiego.
43
Poszedł on we wszystkim drogą swego ojca, Asy.
Nie zboczył z niej starając się czynić to, co słuszne w oczach Pańskich.
44

Tylko wyżyn nie usunięto. Lud składał jeszcze ofiary całopalne i kadzielne
na wyżynach.
45
Jozafat zachował pokój z królem izraelskim.
46
A czyż
pozostałe dzieje Jozafata i dzielność, jaką okazał i z jaką walczył, nie są
opisane w Księdze Kronik Królów Judy?
47
Usunął też z kraju resztę
uprawiających nierząd sakralny, który trwał za czasów jego ojca.
48
Kiedy w
Edomie nie było króla, ustanowił króla.
49
Jozafat wystawił flotę
dalekomorską, aby płynęła do Ofiru po złoto. Jednak nie popłynęła, bo
uległa rozbiciu pod Esjon-Geber.
50
Wtedy Ochozjasz, syn Achaba, powiedział
Jozafatowi: “Niech moi słudzy idą na okręty z twoimi sługami!” Ale Jozafat
nie chciał.
51
Jozafat spoczął przy swoich przodkach i został pochowany przy
swoich przodkach w Mieście Dawida, swego praojca, a jego syn, Joram, został
w jego miejsce królem.

Panowanie króla Ochozjasza w Izraelu (854-853)

52
Ochozjasz, syn Achaba, objął władzę w Samarii w siedemnastym roku
[panowania] Jozafata, króla judzkiego, i królował w Izraelu dwa lata.
53

Czynił to, co jest złe w oczach Pańskich, bo poszedł drogą swego ojca i
drogą swej matki oraz drogą Jeroboama, syna Nebata, który doprowadził
Izraela do grzechu.
54
Poszedł bowiem na służbę Baala i oddawał mu pokłon,
czym rozdrażnił Pana, Boga Izraela, zupełnie tak, jak uczynił jego ojciec.

Zostaw wpis