Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

1 Księga Machabejska (1 Mch 1)

PRZYCZYNY I WYBUCH POWSTANIA MACHABEJSKIEGO

Aleksander Wielki i jego następcy

1
Aleksander, syn Filipa Macedońskiego, wyruszył z kraju Kittim i po
zwycięskich walkach pokonał Dariusza, króla Persów i Medów, i w jego
miejsce objął panowanie najpierw nad Helladą.
2
Prowadził on wiele wojen:
zdobył [wiele] umocnionych miejscowości i wytracił królów [rządzących na
swych] ziemiach.
3
Przeszedł on aż na krańce świata, a nabrał łupów od
wielu narodów. Cała ziemia przed nim zamilkła, jego zaś serce wbiło się w
pychę.
4
Zebrał bowiem bardzo liczne wojsko i rządził państwami, narodami i
[ich] władcami tak, że płacili mu daniny.
5
Potem jednak padł na łoże i
uświadomił sobie, że będzie musiał umrzeć.
6
Przywołał więc
najdostojniejszych swoich wodzów, tych, którzy od młodości z nim razem byli
wychowani, i jeszcze za życia rozdzielił swoje królestwo pomiędzy nich.
7

Aleksander zmarł po dwunastoletnim panowaniu,
8
a jego wodzowie objęli
władzę, każdy nad swoim działem.
9
Po jego śmierci wszyscy włożyli sobie na
głowy diademy [królewskie] – po nich zaś ich synowie przez wiele lat – i
dokonali wiele złego na ziemi.

Helleniści w Jerozolimie

10
Spomiędzy nich wyszedł korzeń [wszelkiego] grzechu – Antioch
Epifanes, syn króla Antiocha. Przebywał on w Rzymie jako zakładnik, zaczął
panować w sto trzydziestym siódmym roku panowania greckiego.
11
W tym to
czasie wystąpili spośród Izraela synowie wiarołomni, którzy podburzyli wielu
ludzi, mówiąc: “Pójdźmy zawrzeć przymierze z narodami, które mieszkają
wokoło nas. Wiele złego bowiem spotkało nas od tego czasu, kiedyśmy się od
nich oddalili”.
12
Słowa te w ich mniemaniu uchodziły za dobre.
13

Niektórzy zaś spomiędzy ludu zapalili się do tej sprawy i udali się do
króla, a on dał im władzę, żeby wprowadzili pogańskie obyczaje.
14
W
Jerozolimie więc wybudowali gimnazjum według pogańskich zwyczajów.
15

Pozbyli się też znaku obrzezania i odpadli od świętego przymierza. Sprzęgli
się też z poganami i zaprzedali się [im], aby robić to, co złe.

Wyprawa Antiocha IV na Egipt

16
Kiedy Antioch opanował królestwo, uznał, że może rozciągnąć swoją
władzę na ziemię egipską i że w ten sposób będzie królem nad dwoma
państwami.
17
Wkroczył więc do Egiptu z wielkim wojskiem i rydwanami,
słoniami, konnicą i silną flotą
18
i prowadził wojnę przeciwko
Ptolemeuszowi, królowi Egiptu. Ptolemeusz wycofał się przed nim i uciekł, a
padło wielu zabitych.
19
W Egipcie zdobyli obronne miasta, i zabrał
[Antioch] łupy zdobyte w ziemi egipskiej.

Pierwszy rabunek świątyni jerozolimskiej

20
Po zwycięstwie nad Egiptem w sto czterdziestym trzecim roku Antioch
wycofał się i z wielkim wojskiem wyruszył przeciw Izraelowi i przeciwko
Jerozolimie.
21
W swojej pysze wtargnął do świątyni i zabrał złoty ołtarz i
świecznik razem z tym wszystkim, co do niego należało,
22
stół pokładny,
naczynia do ofiar płynnych, czasze, złote kadzielnice, zasłonę, wieńce,
złote ozdoby świątynnej fasady – i wszystko połamał.
23
Zabrał srebro, złoto
i kosztowne naczynia; zabrał też ukryte skarby, które odnalazł.
24
Zabrawszy
to wszystko, odszedł do swojego kraju, a [w Jerozolimie] uczynił rzeź i
przemawiał z ogromną pychą.

25
Na Izraela zaś spadła głęboka żałoba
po wszystkich ich siedzibach;

26
narzekali przełożeni i starsi,
dziewczęta i młodzieńcy opadli z sił,
a piękność niewiast zniknęła.

27
Każdy małżonek począł lamentować,
i płakała ta, która siedziała na małżeńskim łożu.

28
Ziemia wzruszyła się nad tymi, którzy na niej mieszkali,
a cały dom Jakuba okrył się wstydem.

Zburzenie Jerozolimy

29
Po dwóch latach król posłał do miast judzkich przełożonego nad
Mizyjczykami, a on przybył do Jerozolimy w otoczeniu licznego wojska.
30
W
zdradliwy sposób zapewniał ich o pokoju, a oni mu uwierzyli. Wtedy nagle
napadł na miasto, zadał im wielką klęskę i spomiędzy Izraela zginęło wielu
ludzi.
31
Zabrał łupy zdobyte w mieście, potem zaś miasto spalił, a domy
jego i otaczające je mury porozwalał.
32
Kobiety i dzieci wzięli do niewoli,
bydło zaś sobie przywłaszczyli.

Akra

33
Miasto Dawidowe otoczyli wysokim i mocnym murem i obronnymi wieżami,
tak że stało się ono dla nich warownią.
34
Tam osadzili grzeszny naród,
ludzi wiarołomnych, a ci się tam obwarowali.
35
I nagromadzili sobie broni i
żywności, i złożyli tam łupy zdobyte w Jerozolimie, i stali się groźną
matnią.

36
[Zamek] stał się dla świątyni zasadzką
i złośliwym przeciwnikiem Izraela – bez przerwy.

37
Wokoło świątyni wylali krew niewinną
i samą świątynię zbezcześcili.

38
To przez nich pouciekali mieszkańcy Jeruzalem
i stało się ono siedzibą cudzoziemców,
dla własnych obywateli stało się obcym miastem
i własne dzieci musiały je opuścić.

39
Świątynia spustoszona, jak gdyby pustynia,
uroczystości przemieniły się w płacz,
szabaty jej stały się pośmiewiskiem,
a cześć jej wniwecz się obróciła.

40
Jak wielka chwała [kiedyś],
tak wielkie [teraz] stało się jej upokorzenie:
wielkość jej w żałobę się przemieniła.

Dekret Antiocha IV Epifanesa

41
Król wydał dekret dla całego państwa: “Wszyscy mają być jednym
narodem
42
i niech każdy zarzuci swoje obyczaje”. Wszystkie narody przyjęły
ten rozkaz królewski,
43
a nawet wielu Izraelitom spodobał się ten kult
przez niego nakazany. Składali więc ofiary bożkom i znieważali szabat.

44
Król posłał swoich wysłańców do Jerozolimy i do miast judzkich z
pisemnym poleceniem, żeby postępowały według obyczajów, które dla kraju były
obce;
45
żeby w świątyni zaprzestano składać całopalenia, ofiary krwawe, a
także ofiary płynne; żeby znieważano szabat i święta
46
i żeby
zbezczeszczono świątynię i świętych,
47
żeby [natomiast] sporządzono
ołtarze, święte gaje i posągi bożków oraz składano na ofiarę mięso świń i
innych nieczystych zwierząt;
48
żeby synów swoich pozostawiali bez
obrzezania i żeby dusze swoje brukali wszystkim, co jest nieczyste i
światowe.
49
W ten sposób mieli zapomnieć o Prawie i zarzucić wszystkie jego
nakazy.
50
Kto by zaś nie postąpił zgodnie z królewskim rozporządzeniem,
miał być ukarany śmiercią.

51
Podobne do tego rozkazu pismo wystosował do całego swego królestwa, a
nadto nad całym narodem ustanowił nadzorców. Miastom zaś judzkim polecił,
aby jedno po drugim składało ofiary [bogom].

52
Spomiędzy narodu wielu przyłączyło się do nich – mianowicie ci
wszyscy, którzy odpadli od Prawa. Oni to wiele złego dokonali w kraju
53
i
byli powodem tego, że Izraelici musieli się kryć i chować w miejscach
dostępnych tylko dla zbiegów.

54
W dniu piętnastym miesiąca Kislew sto czterdziestego piątego roku na
ołtarzu całopalenia wybudowano “ohydę spustoszenia”, a w okolicznych
miastach judzkich pobudowano także ołtarze -
55
ofiary kadzielne składano
nawet przed drzwiami domów i na ulicach.
56
Księgi Prawa, które znaleziono,
darto w strzępy i palono ogniem.
57
Wyrok królewski pozbawiał życia tego, u
kogo gdziekolwiek znalazła się Księga Przymierza albo jeżeli ktoś postępował
zgodnie z nakazami Prawa.
58
Tak z miesiąca na miesiąc stosowano przemoc
przeciw Izraelowi, przeciwko każdemu, kogokolwiek udało im się pochwycić w
miastach.

59
Dnia dwunastego piątego miesiąca [Kislew] składano ofiary na ołtarzu,
który wzniesiono na ołtarzu całopalenia.
60
Wtedy to na mocy królewskiego
dekretu wymordowano kobiety, które obrzezały swoje dzieci.
61
I powieszono
im niemowlęta na szyjach. A także [zabito] domowników i tych, którzy
dokonywali na nich obrzezania.

62
Wielu jednak spomiędzy Izraelitów postanowiło sobie i mocno trzymało
się swego postanowienia, że nie będą jeść nieczystych pokarmów.
63
Woleli
raczej umrzeć, aniżeli skalać się pokarmem i zbezcześcić święte przymierze.
Oddali też swoje życie.
64
Wielki gniew [Boży] strasznie zaciążył nad
Izraelem.

Zostaw wpis