Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

1 Księga Machabejska (1 Mch 3)

JUDA MACHABEUSZ

Pieśń pochwalna

1
Miejsce jego zajął tymczasem jego syn, Juda, który miał przydomek
Machabeusz.
2
Wsparli go wszyscy jego bracia i wszyscy, którzy przedtem
przyłączyli się do jego ojca. Z radością prowadzili wojnę w obronie Izraela.

3
On rozprzestrzenił chwałę swego ludu.
Przywdział bowiem na siebie pancerz jak olbrzym,
przepasał się wojennym orężem
i rozpoczął wojnę, ochraniając wojsko swym mieczem.

4
W czynach swoich był podobny do lwa,
do lwiątka, które ryczy [rzucając się] na zdobycz.

5
Ścigał bezbożnych i tropił ich,
a na pastwę płomieni oddał tych, którzy niepokoili jego naród.

6
Bezbożni ze strachu przed nim byli przerażeni,
i drżeli wszyscy, którzy bezbożnie postępowali,
a on wybawiał i szczęście mu sprzyjało.

7
Wielu królów rozgniewał na siebie,
ale Jakub cieszył się z jego czynów
i aż na wieki błogosławiona pozostanie jego pamięć.

8
Przeszedł przez judzkie miasta
i wygubił w nich ludzi bezbożnych,
i odwrócił gniew [Boży] od Izraela.

9
Aż na krańcach ziemi było znane jego imię,
i tych zgromadził, którzy mieli zginąć.

Zwycięstwo nad Apoloniuszem

10
Apoloniusz zebrał pogan i liczne wojsko z Samarii, ażeby walczyć
przeciwko Izraelowi.
11
Juda dowiedział się o tym, wyszedł mu naprzeciw,
pobił go i zabił. Padło wielu zabitych, a reszta pouciekała.
12
Oni zaś
zabrali łupy na nich zdobyte, a Juda wziął sobie miecz Apoloniusza i walczył
nim przez całe swoje życie.

Zwycięstwo nad Seronem

13
Seron, dowódca wojsk syryjskich, dowiedział się o tym, że Juda zebrał
sobie ludzi i zgromadził prawowiernych, aby wyjść na wojnę.
14
Powiedział
więc: “Uczynię głośnym swoje imię i chwałę dla siebie przygotuję w
królestwie; będę walczył przeciwko Judzie i przeciwko tym, co się z nim
złączyli, a którzy lekceważą królewskie rozkazy”.
15
Tak więc wyruszył on, a
z pomocą mu wyruszyło także silne wojsko bezbożnych, aby na synach Izraela
wykonać zemstę.
16
Gdy zbliżył się do stóp wzniesienia, na którym leży
Bet-Choron, wtedy Juda z małym oddziałem wyszedł mu naprzeciw.
17
Gdy
zobaczyli wojsko, które szło naprzeciw nim, powiedzieli do Judy: “Nas jest
tak mało, czy będziemy mogli walczyć z tym tak wielkim, potężnym mnóstwem? A
przecież my dzisiaj nic jeszcze nie jedliśmy i sił nam zabrakło”.

18
Juda odparł: “Bez trudu wielu może być pokonanych rękami małej
liczby, bo Niebu nie czyni różnicy, czy ocali przy pomocy wielkiej czy
małej liczby.
19
Zwycięstwo bowiem w bitwie nie zależy od liczby wojska;
prawdziwą siłą jest ta, która pochodzi z Nieba.
20
Oni przychodzą do nas
pełni pychy i bezprawia po to, aby wytępić nas razem z żonami naszymi i
dziećmi i aby nas obrabować.
21
My zaś walczymy o swoje życie i o swoje
obyczaje.
22
On sam skruszy ich przed naszymi oczami. Wy zaś ich nie
obawiajcie się!”
23
Gdy skończył swoje przemówienie, nagle uderzył na nich,
tak że Seron i jego wojsko zostało przez nich pobite.
24
Ścigali ich od
przejścia Bet-Choron aż do równiny. Spośród nich padło blisko ośmiuset
ludzi, a inni pouciekali do ziemi Filistynów.

25
Wtedy zaczęto się bać Judy i jego braci, a strach przed nimi padł na
okoliczne narody.
26
Wieść o nim doszła aż do króla, a narody opowiadały o
walkach Judy.

Przygotowania króla do wyprawy na Wschód

27
Antioch, dowiedziawszy się o tych wypadkach, zawrzał gniewem.
Rozesłał [rozkazy] i zgromadził wszystkie siły swego królestwa, armię bardzo
wielką.
28
Potem zaś otworzył swój skarbiec i na rok naprzód wydał żołd
żołnierzom. Polecił też, żeby byli gotowi na wszystko.
29
Wtedy jednak
zauważył, że w skarbcach brak pieniędzy. Rozruchy bowiem i utrapienia, jakie
sprowadził na te okolice, gdzie kazał znieść obyczaje obowiązujące od
najdawniejszych lat, sprawiły, że podatki były małe.
30
Obawiał się więc,
że, jak nieraz się to już zdarzało, nie będzie miał pieniędzy na wydatki i
na podarunki, które poprzednio rozdawał hojną ręką. Był bowiem bardziej
rozrzutny niż inni królowie, jego poprzednicy.
31
W tych wielkich swoich
kłopotach postanowił, że uda się do Persji, zbierze podatki z [tamtejszych
krain] i nagromadzi wiele pieniędzy.
32
Jako wielkorządcę królewskiego od
rzeki Eufrat aż do granic Egiptu zostawił Lizjasza, człowieka poważanego,
pochodzącego z królewskiego rodu,
33
[i polecił mu], żeby aż do jego powrotu
wychowywał jego syna, Antiocha.
34
Pozostawił mu także połowę swych wojsk
razem ze słoniami i dał mu wskazówki co do wszystkich swoich zamiarów i co
do mieszkańców Judei i Jerozolimy;
35
żeby mianowicie wysłał przeciwko nim
wojsko, starł i zniósł całkowicie siły izraelskie i to, co pozostało z
Jerozolimy, żeby wymazał nawet pamięć o nich na tym miejscu,
36
żeby obcych
ludzi osiedlił na ich obszarach, a ziemię losem porozdzielał.
37
Wtedy król
zabrał drugą połowę swych wojsk, w roku sto czterdziestym siódmym wyruszył
z królewskiej swej stolicy, Antiochii, przeprawił się przez rzekę Eufrat i
przeszedł przez górne krainy.

Przygotowania do bitwy z Nikanorem i Gorgiaszem

38
Lizjasz wybrał Ptolemeusza, syna Dorymenesa, Nikanora i Gorgiasza,
ludzi walecznych spomiędzy królewskich przyjaciół
39
i posłał z nimi
czterdzieści tysięcy pieszych i siedem tysięcy konnicy, żeby poszli do ziemi
judzkiej i spustoszyli ją zgodnie z królewskim rozkazem.
40
Wyruszyli oni z
całym swym wojskiem, przybyli w pobliże Emmaus i rozłożyli się obozem na
równinie.
41
Gdy kupcy tamtejszej okolicy dowiedzieli się o tym, wzięli
bardzo dużo srebra i złota oraz pęta na nogi i przybyli do obozu, aby
Izraelitów wziąć sobie za niewolników. Przyłączyły się do nich także
oddziały z Syrii i z ziemi filistyńskiej.

42
Juda razem z braćmi zobaczył, że zło przebiera miarę i że wojska
obozują już na ich ziemi. Dowiedzieli się też o rozkazach, które król wydał,
żeby naród zniszczyć zupełnie.
43
Jeden więc do drugiego mówił:
“Przeciwstawmy się zniszczeniu naszego narodu. Walczmy w obronie naszego
narodu i świętości!”
44
Zgromadzili się więc wszyscy, by być gotowi do
walki, a także by się modlić i prosić o łaskę i zmiłowanie.

45 Jeruzalem było niezamieszkane jak jakaś pustynia;
spośród jego synów nikt do niego nie wchodził ani nie wychodził,
świątynię deptano.
W zamku synowie cudzoziemców,
[a miasto jak] gospoda dla pogan.
Od Jakuba odeszła radość,
nie słychać już fletu ni harfy.

46
Zeszli się i udali się do Mispa, naprzeciw Jerozolimy, dlatego że
niegdyś Mispa było dla Izraela miejscem modlitwy.
47
Tego dnia pościli,
włożyli na siebie wory, głowy posypali popiołem i porozdzierali swoje szaty.

48
Potem rozwinęli księgę Prawa w tym samym celu, w jakim poganie zapytują
posągi swych bóstw.
49
Potem przynieśli kapłańskie szaty, pierwsze plony i
dziesięciny, przywołali także nazirejczyków, których liczba dni już była
pełna,
50
i wołali do Nieba słowami: “Co mamy czynić z tymi? Gdzie ich
zaprowadzić?
51
Świątynia Twoja została podeptana i znieważona, a kapłani
Twoi [trwają] w żałobie i poniżeniu.
52
A oto jeszcze poganie zebrali się
przeciwko nam, aby nas zniszczyć całkowicie. Ty wiesz, jakie oni mają
przeciw nam zamiary.
53
Jak będziemy mogli ostać się przed nimi, jeżeli Ty
nas nie wspomożesz?”
54
Wtedy zaczęli grać na trąbach i podnieśli ogromny
krzyk.
55
Potem Juda ustanowił dowódców nad ludem: tysiączników, setników,
pięćdziesiątników i dziesiętników.
56
Powiedział też, żeby zgodnie z Prawem
wrócili do domu ci, którzy budowali dom, ożenili się [właśnie], założyli
winnicę lub byli bojaźliwi.

57
Wtedy wojsko wyruszyło w drogę i na południe od Emmaus rozłożyło się
obozem.
58
Juda zaś powiedział: “Przepaszcie się i bądźcie waleczni! Jutro
rano bądźcie gotowi walczyć przeciwko tym poganom, którzy zeszli się
przeciwko nam, żeby całkowicie zniszczyć nas i naszą świątynię.
59
Lepiej
nam przecież zginąć w bitwie, niż patrzeć na niedolę naszego narodu i
świątyni.
60
Jakakolwiek zaś będzie wola w Niebie, tak niech się stanie!”

Zostaw wpis