Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

1 Księga Machabejska (1 Mch 4)

Klęska Gorgiasza

1
Gorgiasz wziął ze sobą pięć tysięcy piechoty i tysiąc wyborowej konnicy i
w nocy wyszedł z obozu,
2
ażeby niespodzianie napaść na obóz Żydów i zadać
im klęskę. Przewodnikami jego byli żołnierze z zamku.
3
Juda jednak
dowiedział się o tym i sam ruszył z wojownikami, aby uderzyć na siły
królewskie, które pozostały w obozie pod Emmaus
4
jeszcze w tym czasie,
kiedy część wojska była z dala od obozu.
5
Gorgiasz w nocy przybył do obozu
Judy. Nikogo jednak nie zastał. Szukał więc ich w górach, gdyż mówił sobie:
“Oni uciekają przed nami”.

6
Z nastaniem dnia Juda ukazał się na równinie razem z trzema tysiącami
żołnierzy. Poza pancerzami i mieczami nie mieli żadnej broni, jaką by mieć
pragnęli.
7
Zobaczyli zaś, jak obóz pogan był mocny i obwarowany, i otoczony
konnicą, a oni wyćwiczeni w walce.
8
Wtedy Juda odezwał się do tych ludzi,
którzy z nim byli: “Nie obawiajcie się ich wielkiej liczby! Nie bójcie się
ich natarcia!
9
Przypomnijcie sobie, jak to w Morzu Czerwonym ocaleli nasi
przodkowie, gdy ścigał ich faraon razem z wojskiem.
10
Teraz więc wołajmy do
Nieba, może ma w nas upodobanie i wspomni na przymierze zawarte z
przodkami, i zgniecie dzisiaj to wojsko przed nami,
11
aby wszystkie narody
przekonały się, że istnieje Ten, który wybawia i ratuje Izraela”.

12
Poganie podnieśli oczy i zobaczyli, że oni idą przeciwko nim.
13

Wyszli więc z obozu do walki. Ci, którzy byli obok Judy, zagrali na trąbach.

14
Tak rozpoczęto bitwę. Poganie zostali pobici i uciekli na równinę,
15
a
którzy uciekali ostatni, wszyscy padli pod mieczem. Ścigano ich aż do Gezer,
do równiny idumejskiej, do Azotu i do Jamnii. Zginęło z nich blisko trzy
tysiące żołnierzy.
16
Potem Juda i wojsko powrócili z pościgu za nimi,
17

Juda zaś powiedział do ludzi: “Na łupy się nie łakomcie! Walka bowiem jest
jeszcze przed nami.
18
Gorgiasz i jego wojsko jest blisko nas, na górze.
Stańcie więc teraz przeciwko naszym wrogom, pobijcie ich, a wtedy z całą
swobodą będziecie mogli zabrać łupy”.

19
Jeszcze Juda tych [słów] nie dokończył, gdy ukazał się jakiś oddział,
który schodził z góry.
20
Zobaczył on, że swoi pouciekali, a obóz spalony.
Dym bowiem, który się unosił, jasno ukazywał to, co się stało.
21
Ci, którzy
to zobaczyli, bardzo się przelękli. Kiedy zaś zobaczyli na równinie także
wojsko Judy gotowe do boju,
22
wszyscy uciekli do filistyńskiego kraju.
23

Wtedy Juda wrócił się, aby zabrać łupy z obozu. Zabrali wiele złota i
srebra, a także purpury fioletowej i czerwonej, i wiele innego bogactwa.
24

Wracając zaś śpiewali pieśni i dziękowali Niebu, że jest dobre i że na
wieki Jego łaskawość.
25
Tego bowiem dnia dokonało się prawdziwe wybawienie
Izraela.

Klęska Lizjasza

26
Ci z pogan, którzy zdołali się uratować, udali się do Lizjasza i
donieśli mu o wszystkim, co się stało.
27
On zaś dowiedziawszy się o tym
zatrwożył się i upadł na duchu, bo z Izraelem nie tak się stało, jak on
sobie życzył, i nie tak wyszło, jak mu król rozkazał.
28
W następnym więc
roku zgromadził sześćdziesiąt tysięcy wyborowej piechoty i pięć tysięcy
konnicy, aby ich pobić.
29
Przybyli do Idumei i w Bet-Sur rozłożyli się
obozem. Juda z dziesięciu tysiącami żołnierzy wyruszył im naprzeciw.
30

Kiedy zobaczył ogromne wojsko, modlił się słowami: “Błogosławiony jesteś,
Wybawicielu Izraela, który natarcie mocarza złamałeś ręką swego sługi Dawida
i który obóz filistyński wydałeś w ręce Jonatana, syna Saula, i tego, który
broń za nim nosił.
31
Tak samo wydaj ten obóz w ręce ludu Twego
izraelskiego. Niech będą pohańbieni razem ze swym wojskiem i ze swą konnicą.

32
Ześlij na nich strach, zniszcz ich odwagę i męstwo, niech drżą z obawy
przed swoją klęską!
33
Powal ich na ziemię mieczem tych, którzy cię miłują,
i niechaj Cię pieśniami sławią wszyscy, co znają Twoje imię”.

34
Rzucili się jedni na drugich. Z wojska Lizjasza padło blisko pięć
tysięcy żołnierzy przez nich zabitych.
35
Kiedy Lizjasz spostrzegł odwrót
swoich szyków i odwagę żołnierzy Judy, jak gotowi byli albo żyć, albo mężnie
zginąć, wycofał się do Antiochii i najmował żołnierzy, aby znów znaleźć się
w Judei z większą ilością [wojska].

Oczyszczenie świątyni

36
Juda i jego bracia powiedzieli: “Oto nasi wrogowie są starci.
Chodźmy, aby świątynię oczyścić i na nowo poświęcić”.
37
Zebrało się więc
całe wojsko i poszli na górę Syjon.
38
Tam zobaczyli, że świątynia jest
spustoszona, ołtarz zbezczeszczony, bramy popalone, na dziedzińcu krzaki
rozrośnięte jakby w lesie albo na jakiejś górze, a pomieszczenia dla
kapłanów zamienione w ruinę.
39
Rozdarli więc swoje szaty, podnieśli ogromny
płacz, głowy posypali popiołem
40
i upadli twarzą na ziemię. Potem zaś
zaczęli grać na trąbach sygnałowych i wołali do Nieba.

41
Wtedy Juda rozkazał ludziom, aby walczyli z tymi, co przebywali na
zamku, aż świątynia zostanie oczyszczona.
42
Wybrał kapłanów nienagannych i
wiernych Prawu.
43
Oczyścili oni świątynię i wynieśli splugawione kamienie
na nieczyste miejsce.
44
Potem naradzali się, co zrobić z ołtarzem
całopalenia, który został zbezczeszczony.
45
Przyszła im jednak dobra myśl,
żeby go rozwalić, aby nie było dla nich hańbą to, że poganie go
zbezcześcili. Rozwalili więc ołtarz,
46
a kamienie złożyli na oznaczonym
miejscu na świątynnej górze, na tak długo, aż się ukaże prorok i nimi
rozporządzi.
47
Potem zaś, zgodnie z nakazami Prawa, wzięli nieciosanych
kamieni i na wzór poprzedniego wybudowali nowy ołtarz.
48
Naprawili też
świątynię i poświęcili wnętrze przybytku i dziedzińce.
49
Wykonali także
nowe święte naczynia, a do przybytku wnieśli świecznik, ołtarz kadzenia i
stół.
50
Na ołtarzu palili kadzidło, zapalili świece na świeczniku, i
jaśniały one w przybytku.
51
Na stole położyli chleby, zawiesili zasłony.
Tak do końca doprowadzili wszystko, czego się podjęli.

52
Dwudziestego piątego dnia dziewiątego miesiąca, to jest miesiąca
Kislew, sto czterdziestego ósmego roku wstali wcześnie rano
53
i zgodnie z
Prawem złożyli ofiarę na nowym ołtarzu całopalenia, który wybudowali.
54

Dokładnie w tym samym czasie i tego samego dnia, którego poganie go
zbezcześcili, został on na nowo poświęcony przy śpiewie pieśni i grze na
cytrach, harfach i cymbałach.
55
Cały lud upadł na twarz, oddał pokłon i aż
pod niebo wysławiał Tego, który im zesłał takie szczęście.
56
Przez osiem
dni obchodzili poświęcenie ołtarza, a przy tym pełni radości składali
całopalenia, ofiary pojednania i uwielbienia.
57
Fasadę świątyni ozdobili
złotymi wieńcami i małymi tarczami, odbudowali bramy i pomieszczenia dla
kapłanów i drzwi do nich pozakładali,
58
a między ludem panowała bardzo
wielka radość z tego powodu, że skończyła się hańba, którą sprowadzili
poganie.
59
Juda zaś, jego bracia i całe zgromadzenie Izraela postanowili,
że uroczystość poświęcenia ołtarza będą z weselem i radością obchodzili z
roku na rok przez osiem dni, począwszy od dnia dwudziestego piątego miesiąca
Kislew.

60
W tym też czasie wokoło góry Syjon wybudowali wysoki mur i mocne
wieże jako obronę przeciw poganom, aby nie przyszli i nie podeptali ich, jak
to już poprzednio zrobili.
61
[Juda] zostawił też tam wojsko, które miało
jej strzec. Umocnił także Bet-Sur, aby jej strzegło, a lud miał miejsce
obronne od strony Idumei.

Zostaw wpis