Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

2 Księga Kronik (2 Krn 20)

Skuteczność modlitwy Jozafata

1
Potem Moabici i Ammonici, a z nimi część spośród Meunitów, wtargnęli, aby
walczyć przeciw Jozafatowi.
2
Przyniesiono wówczas Jozafatowi wiadomość
następującą: “Powstało przeciw tobie z drugiej strony morza, z Edomu,
wielkie wojsko i jest już teraz w Chaseson-Tamar, to jest w Engaddi”.
3

Przerażony Jozafat zwrócił się o pomoc do Pana. Ogłosił też post w całej
ziemi judzkiej.
4
Zebrali się więc mieszkańcy Judy, aby prosić Pana, o
pomoc. Przybyli zaś z każdego miasta Judy, aby błagać Pana.
5
Stanął wówczas
Jozafat pośrodku zgromadzenia ludu z Judy i z Jerozolimy w świątyni, przed
nowym dziedzińcem,
6
i rzekł: “Panie, Boże naszych ojców, czy to nie Ty
jesteś Bogiem w niebie, i czyż nie Ty rządzisz w każdym królestwie pogan? W
Twoim to ręku jest siła i moc. Nie ma takiego, który by z Tobą mógł się
mierzyć.
7
Czy to nie Ty, Boże nasz, wygnałeś mieszkańców tej ziemi przed
Twoim ludem, Izraelem, i dałeś ją na wieki potomstwu Abrahama, Twego
przyjaciela?
8
Zamieszkali w niej i zbudowali w niej świątynię dla Twego
imienia, mówiąc:
9
“Jeśli spadnie na nas nieszczęście, miecz karzący, zaraza
albo głód, staniemy przed tą świątynią i przed Tobą, ponieważ w tej świątyni
przebywa Twoje imię, i będziemy wołać do Ciebie w naszym ucisku, wtedy Ty
wysłuchasz nas i ocalisz”.
10
Oto teraz Ammonici, Moabici oraz mieszkańcy
gór Seir, do których nie dałeś Izraelowi wejść podczas wędrówki z ziemi
egipskiej, tak iż ominęli ich i nie zniszczyli,
11
oto jak nam odpłacają:
wchodzą do nas, aby nas wypędzić z Twego dziedzictwa, które dałeś nam w
posiadanie.
12
Boże nasz, czy nie osądzisz tego? Jesteśmy bowiem bezsilni
wobec tego ogromnego mnóstwa, które na nas napadło. Nie wiemy, co czynić,
ale oczy nasze zwracają się ku Tobie”.
13
Stali wówczas przed Panem wszyscy
mieszkańcy Judy, także i małe dzieci, ich kobiety i synowie.
14
A wśród
zgromadzenia duch Pański spoczął na Jachazjelu, synu Zachariasza, syna
Benajasza, syna Jejela, syna Mattaniasza – lewicie spośród potomków Asafa.

15
I rzekł on: “Wszyscy mieszkańcy Judy i Jerozolimy, i ty, królu Jozafacie,
słuchajcie uważnie! Tak do was mówi Pan: Nie bójcie się i nie lękajcie tego
wielkiego mnóstwa, albowiem nie wy będziecie walczyć, lecz Bóg.
16
Jutro
zejdźcie przeciwko nim! Oto wstępować będą na wzgórze Sis, a znajdziecie ich
na końcu doliny przed pustynią Jeruel.
17
Nie wy będziecie tam walczyć.
Jednakże stawcie się, zajmijcie stanowisko, a zobaczycie ocalenie dla was od
Pana, o Judo i Jerozolimo! Nie bójcie się i nie lękajcie! Jutro wyruszcie im
na spotkanie, a Pan będzie z wami!”
18
Jozafat więc upadł na kolana twarzą
ku ziemi, i wszyscy mieszkańcy Judy i Jerozolimy padli przed Panem, aby Go
uczcić.
19
Wówczas lewici spośród synów Kehatytów i Korachitów poczęli
wielbić Pana, Boga Izraela, donośnym i wysokim głosem.
20
Wczesnym rankiem
powstali i ruszyli ku pustyni Tekoa. Gdy ruszali, stanął Jozafat i rzekł:
“Mieszkańcy Judy i Jerozolimy, posłuchajcie mnie: Zaufajcie Panu, Bogu
waszemu, a ostaniecie się, zaufajcie Jego prorokom, a będzie się wam
powodziło”.
21
Potem, poradziwszy się ludu, ustanowił śpiewaków dla Pana, by
idąc w świętych szatach przed zbrojnymi wysławiali Go śpiewając:
Wysławiajcie Pana, albowiem na wieki jest Jego łaskawość.
22
W czasie kiedy
rozpoczęli wznosić okrzyki radości i uwielbienia, Pan zastawił zasadzkę na
Ammonitów, Moabitów i mieszkańców góry Seir, wkraczających przeciw Judzie,
tak iż się wzajemnie pobili.
23
Powstali wówczas Ammonici i Moabici
przeciwko mieszkańcom góry Seir, aby ich obłożyć klątwą i wytępić. Gdy zaś
tego dokonali z mieszkańcami Seiru, jeden drugiemu pomagał do zguby.
24
Gdy
mieszkańcy Judy doszli do miejsca, skąd widać już pustynię, i spojrzeli na
to mnóstwo, oto [zobaczyli] trupy leżące na ziemi: nikt nie uszedł z życiem.

25
Przystąpił więc Jozafat i jego lud, aby pobrać z nich łupy. Znaleźli
wtedy przy nich mnóstwo zdobyczy: bydła, dobytku, szat i kosztownych
naczyń. Zdobyli takie łupy, iż nie mogli tego udźwignąć. Trzy dni im zeszły
na zbieraniu łupu, był on bowiem wielki.
26
W czwartym zaś dniu zebrali się
w Dolinie Beraka, tam bowiem błogosławili Pana, dlatego miejsce to nazwali
Doliną Beraka.
27
Następnie wszyscy mężowie z Judy i Jerozolimy , z
Jozafatem, na czele, wrócili do Jerozolimy pełni radości, bo Pan uradował
ich, uwalniając od nieprzyjaciół.
28
Wkroczyli do Jerozolimy, kierując się
ku świątyni Pańskiej, grając na harfach, cytrach i trąbach.
29
Wówczas spadł
strach Boży na wszystkie królestwa i kraje, skoro usłyszano, że Pan walczył
z wrogami Izraela.
30
Odpoczęło potem królestwo Jozafata i Pan otoczył je
zewsząd pokojem.
31
Jozafat więc objął władzę w Judzie. W chwili objęcia
rządów miał trzydzieści pięć lat i panował w Jerozolimie dwadzieścia pięć
lat. Jego matce było na imię Azuba, córka Szilchiego.
32
Poszedł on drogą
swego ojca Asy i nie zboczył z niej; starając się czynić to, co jest słuszne
w oczach Pańskich.
33
Tylko wyżyn nie usunięto, a lud jeszcze nie zwrócił
serca ku Bogu swych przodków.
34
Pozostałe zaś czyny Jozafata, od pierwszych
do ostatnich, zapisane są w dziejach Jehu, syna Chananiego, i włączone do
Księgi Królów Izraela.
35
Król judzki, Jozafat, sprzymierzył się potem z
królem izraelskim, Ochozjaszem, który źle postępował.
36
Związał się z nim,
aby budować okręty do podróży ku Tarszisz. Budowali wówczas okręty w
Esjon-Geber.
37
Prorokował potem Eliezer, syn Dodawiasza z Mareszy,
przeciwko Jozafatowi, mówiąc: “Ponieważ sprzymierzyłeś się z Ochozjaszem,
zburzy Pan twoje dzieło”. I rozbiły się okręty, tak iż poniechano wyprawy do
Tarszisz.

Zostaw wpis