Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

2 Księga Samuela (2 Sm 12)

1
Pan posłał do Dawida [proroka] Natana. Ten przybył do niego i powiedział:

“W pewnym mieście było dwóch ludzi,
jeden był bogaczem, a drugi biedakiem.

2
Bogacz miał owce i wielką liczbę bydła,

3
biedak nie miał nic, prócz jednej małej owieczki, którą nabył.
On ją karmił i wyrosła przy nim wraz z jego dziećmi,
jadła jego chleb i piła z jego kubka,
spała u jego boku i była dla niego jak córka.

4
Raz przyszedł gość do bogacza,
lecz jemu żal było brać coś z owiec i własnego bydła,
czym mógłby posłużyć podróżnemu, który do niego zawitał.
Więc zabrał owieczkę owemu biednemu mężowi
i tę przygotował człowiekowi, co przybył do niego”.

5
Dawid oburzył się bardzo na tego człowieka i powiedział do Natana: “Na
życie Pana, człowiek, który tego dokonał, jest winien śmierci.
6
Nagrodzi on
za owieczkę w czwórnasób, gdyż dopuścił się czynu bez miłosierdzia”.
7
Natan
oświadczył Dawidowi: “Ty jesteś tym człowiekiem. To mówi Pan, Bóg Izraela:
Ja namaściłem cię na króla nad Izraelem. Ja uwolniłem cię z rąk Saula.
8

Dałem ci dom twojego pana, a żony twego pana na twoje łono, oddałem ci dom
Izraela i Judy, a gdyby i tego było za mało, dodałbym ci jeszcze więcej.
9

Czemu zlekceważyłeś <słowo> Pana, popełniając to, co złe w Jego oczach?
Zabiłeś mieczem Chetytę Uriasza, a jego żonę wziąłeś sobie za małżonkę.
Zamordowałeś go mieczem Ammonitów.
10
Dlatego właśnie miecz nie oddali się
od domu twojego na wieki, albowiem Mnie zlekceważyłeś, a żonę Uriasza
Chetyty wziąłeś sobie za małżonkę.
11
To mówi Pan: Oto Ja wywiodę przeciwko
tobie nieszczęście z własnego twego domu, żony zaś twoje zabiorę sprzed oczu
twoich, a oddam je twojemu współzawodnikowi, który będzie obcował z twoimi
żonami – wobec tego słońca.
12
Uczyniłeś to wprawdzie w ukryciu, jednak Ja
obwieszczę tę rzecz wobec całego Izraela i wobec słońca”.
13
Dawid rzekł do
Natana: “Zgrzeszyłem wobec Pana”. Natan odrzekł Dawidowi: “Pan odpuszcza ci
też twój grzech – nie umrzesz,
14
lecz dlatego, że przez ten czyn odważyłeś
się wzgardzić Panem, syn, który ci się urodzi, na pewno umrze”.

15
Natan udał się potem do swego domu. Pan dotknął dziecko, które
urodziła Dawidowi żona Uriasza, tak iż ciężko zachorowało.
16
Dawid błagał
Boga za chłopcem i zachowywał surowy post, a wróciwszy do siebie, całą noc
leżał na ziemi.
17
Dostojnicy jego domu, podszedłszy do niego, chcieli
podźwignąć go z ziemi: bronił się jednak; w ogóle z nimi nie jadał.
18
W
siódmym dniu dziecko zmarło. Słudzy Dawida obawiali się powiadomić go, że
dziecko umarło. Twierdzili: “Jeżeli, gdy dziecko jeszcze żyło,
przemawialiśmy do niego, a głosu naszego nie usłuchał, to jak możemy mu
powiedzieć, że chłopiec umarł? Może uczynić [sobie] coś złego”.
19
Gdy
jednak Dawid zauważył, że słudzy jego rozmawiają szeptem, zrozumiał, że
dziecko zmarło. Pytał więc sługi swoje: “Czy dziecko umarło?” Odpowiedzieli:
“Umarło”.

20
Dawid podniósł się z ziemi, umył się i namaścił, zmienił swe ubranie
i wszedłszy do domu Pańskiego oddał pokłon. Powróciwszy do domu zażądał, by
mu podano posiłek, którym się pożywił.
21
Słudzy na to mu powiedzieli: “Co
ma znaczyć twój sposób postępowania? Gdy dziecko żyło – płakałeś, lecz gdy
zmarło – powstałeś i posiliłeś się”.
22
Odrzekł: “Dopóki dziecko żyło,
pościłem i płakałem, gdyż mówiłem sobie: “Kto wie, może Pan nade mną się
ulituje i dziecko będzie żyło?”
23
Tymczasem umarło. Po cóż mam pościć? Czyż
zdołam je wskrzesić? Ja pójdę do niego, ale ono do mnie nie wróci”.

24
Dawid okazywał współczucie dla swej żony Batszeby. Poszedł do niej i
spał z nią. Urodził się jej syn, któremu dała imię Salomon. A Pan umiłował
go
25
i posłał [o tym wiadomość], i za pośrednictwem Natana nazwał go
Jedidiasz – ze względu na Pana.

Dalsza walka z Ammonitami

26
A Joab staczał walki w ammonickim Rabba i zdobył stolicę królestwa.

27
Wysyłając posłów do Dawida donosił: “Natarłem na Rabba i zdobyłem już
Miasto Wód.
28
A teraz zbierz pozostałe wojsko i prowadź dalej walkę
przeciw miastu. Podbij je, ażebym nie ja był jego zdobywcą i nie nadano mu
mego imienia”.
29
Dawid zebrał więc całe wojsko i udał się do Rabba, natarł
na miasto i zdobył je.
30
Z głowy Milkoma zdjął koronę, która ważyła talent
złota. Miała ona drogocenny kamień, który posłużył za ozdobę głowy Dawida.
Zabrał też z miasta niezliczoną ilość łupów.
31
Ludność zaś, która w nim
była, uprowadził i przeznaczył do obsługi pił, kilofów i żelaznych siekier
oraz kazał jej przejść do wyrobu cegły. W ten sposób postąpił z wszystkimi
miastami ammonickimi. Potem wrócił Dawid z całym wojskiem do Jerozolimy.

Zostaw wpis