Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

Ewangelia wg św. Mateusza (Mt 22)

Przypowieść o uczcie królewskiej

1
A Jezus znowu w przypowieściach mówił do nich:
2
“Królestwo niebieskie
podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi.
3
Posłał
więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli
przyjść.
4
Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: “Powiedzcie
zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i
wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!”
5
Lecz oni zlekceważyli to i
poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa,
6
a inni pochwycili
jego sługi i znieważywszy [ich], pozabijali.
7
Na to król uniósł się
gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich
spalić.
8
Wtedy rzekł swoim sługom: “Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz
zaproszeni nie byli jej godni.
9
Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście
na ucztę wszystkich, których spotkacie”.
10
Słudzy ci wyszli na drogi i
sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła
się biesiadnikami.
11
Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i
zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny.
12
Rzekł do niego:
“Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego?” Lecz on
oniemiał.
13
Wtedy król rzekł sługom: “Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie
go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.
14
Bo
wielu jest powołanych, lecz mało wybranych”.

Sprawa podatku

15
Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Go w
mowie.
16
Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda,
aby Mu powiedzieli: “Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej
w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na
osobę ludzką.
17
Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić
podatek Cezarowi, czy nie?”
18
Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł:
“Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy?
19
Pokażcie Mi monetę
podatkową!” Przynieśli Mu denara.
20
On ich zapytał: “Czyj jest ten obraz i
napis?”
21
Odpowiedzieli: “Cezara”. Wówczas rzekł do nich: “Oddajcie więc
Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.
22
Gdy to
usłyszeli, zmieszali się i zostawiwszy Go, odeszli.

Sprawa zmartwychwstania

23
W owym dniu przyszli do Niego saduceusze, którzy twierdzą, że nie ma
zmartwychwstania, i zagadnęli go
24
w ten sposób: “Nauczycielu, Mojżesz
powiedział: Jeśli kto umrze bezdzietnie, niech jego brat weźmie wdowę po nim
i wzbudzi potomstwo swemu bratu.
25
Otóż było u nas siedmiu braci. Pierwszy
ożenił się i umarł, a ponieważ nie miał potomstwa, zostawił swoją żonę
bratu.
26
Tak samo drugi i trzeci – aż do siódmego.
27
W końcu po wszystkich
umarła ta kobieta.
28
Do którego więc z tych siedmiu należeć będzie przy
zmartwychwstaniu? Bo wszyscy ją mieli [za żonę]“.
29
Jezus im odpowiedział:
“Jesteście w błędzie, nie znając Pisma ani mocy Bożej.
30
Przy
zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić, ani za mąż wychodzić, lecz
będą jak aniołowie Boży w niebie.
31
A co do zmartwychwstania umarłych, nie
czytaliście, co wam Bóg powiedział w słowach:
32
Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg
Izaaka i Bóg Jakuba? Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych”.
33
A
tłumy, słysząc to, zdumiewały się nad Jego nauką.

Największe przykazanie

34
Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że zamknął usta saduceuszom, zebrali
się razem,
35
a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał Go, wystawiając Go na
próbę:
36
“Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?”
37
On
mu odpowiedział: “Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą
swoją duszą i całym swoim umysłem.
38
To jest największe i pierwsze
przykazanie.
39
Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego
bliźniego jak siebie samego.
40
Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe
Prawo i Prorocy”.

Mesjasz Synem Bożym

41
Gdy faryzeusze byli zebrani, Jezus zadał im takie pytanie:
42
“Co
sądzicie o Mesjaszu? Czyim jest synem?” Odpowiedzieli Mu: “Dawida”.
43
Wtedy
rzekł do nich: “Jakżeż więc Dawid natchniony przez Ducha może nazywać Go
Panem, gdy mówi:

44
Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej,
aż położę Twoich nieprzyjaciół pod stopy Twoje.

45
Jeśli więc Dawid nazywa Go Panem, to jak może być [tylko] jego
synem?”
46
I żaden z nich nie mógł Mu odpowiedzieć. Nikt też od owego dnia
nie odważył się więcej Go pytać.

Zostaw wpis