Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

Księga Judyty (Jdt 16)

1
I mówiła Judyta:
“Uderzcie w bębny na cześć mojego Boga,
zagrajcie Panu na cymbałach,
zanućcie Mu psalm i pieśń uwielbienia,
wysławiajcie i wzywajcie Jego imię!

2
Ponieważ Pan jest Bogiem, który niszczy wojny,
bo do swego obozu pośród ludu [prowadząc],
wyrwał mnie z rąk mych prześladowców.

3
Aszszur przybył z gór, od północy,
przyszedł z miriadami swoich sił zbrojnych,
mnóstwo ich obsadziło potoki,
a konnica ich okryła wzgórza.

4
Mówił, że wypali góry moje,
a młodzieńców moich mieczem wytnie,
niemowlęta moje o ziemię rozbije,
moje dzieci wyda na łup,
a dziewice moje na grabież.

5
Lecz Pan Wszechmogący pokrzyżował im szyki
ręką kobiety.

6
Albowiem mocarz ich nie zginął z ręki młodzieńców,
ani nie uderzyli na niego synowie tytanów,
ani nie napadli na niego olbrzymi giganci,
ale Judyta, córka Merariego,
obezwładniła go pięknością swojego oblicza.

7
Zdjęła bowiem swoje szaty wdowie,
aby wywyższyć uciśnionych w Izraelu,
namaściła twarz swoją olejkami.

8
Włosy swoje związała pod zawojem
i ubrała szaty swoje, aby go oszukać.

9
Sandały jej przykuły jego oko,
jej piękność usidliła jego duszę,
a miecz przeciął kark jego.

10
Zlękli się Persowie jej odwagi,
a Medów przeraziła swoją śmiałością.

11
Niedawno podnieśli krzyk uciśnieni moi [rodacy]
i słabych moich ogarnął lęk i przerażenie:
podnieśli [jednak] swój głos, a tamci uciekli.

12
Dzieci młodych matek ich poprzebijały,
przekłuły ich jak uciekających niewolników.
Zginęli w bitwie z Panem moim.

13
Bogu memu chcę zaśpiewać pieśń nową:
Panie, jesteś wielki i przesławny,
przedziwny w sile swojej i niezwyciężony.

14
Niech Ci służy wszelkie Twoje stworzenie,
bo Ty rzekłeś i stało się.
Tyś posłał Twego ducha, a on zbudował wszystko,
i nie ma nikogo, kto by się sprzeciwił Twemu głosowi.

15
Góry bowiem poruszają się od podstaw razem z wodami,
a skały jak wosk się topią przed Tobą,
ale dla bojących się Ciebie
Ty jesteś łaskawy.

16
Chociaż za mała jest wszelka ofiara,
by wonią przyjemną była dla Ciebie,
i za mało wszelkiego tłuszczu
na całopalenie dla Ciebie,
lecz ten, który boi się Pana,
będzie wielki po wszystkie czasy.

17
Biada poganom, którzy powstają przeciw memu narodowi:
Pan Wszechmocny ich ukarze w dzień sądu,
ześle w ich ciało ogień i robactwo,
i jęczeć będą z bólu na wieki”.

18
A kiedy potem przybyli do Jerozolimy i oddali pokłon Bogu, a lud się
oczyścił, złożyli swoje całopalenia, ofiary dobrowolne i dary.
19
Judyta zaś
ofiarowała wszystkie sprzęty Holofernesa, które jej podarował lud. Także
kotarę, którą sama wzięła z jego sypialni, ofiarowała Bogu.
20
Lud radował
się przed świątynią w Jerozolimie przez trzy miesiące, a Judyta była razem z
nimi.

21
Po tych dniach każdy wrócił do swego dziedzictwa. Judyta również
wróciła do Betulii i pozostała tam zarządzając swoim majątkiem. I była
sławną do końca życia w całym kraju.
22
Wielu pragnęło ją [wziąć za żonę],
ale żaden mężczyzna nie zbliżył się do niej przez wszystkie dni jej życia,
począwszy od dnia, w którym zmarł jej mąż Manasses i połączył się ze swymi
przodkami.
23
I zestarzała się bardzo i dożyła w domu męża swego stu pięciu
lat. Niewolnicę swoją obdarzyła wolnością. Zmarła w Betulii i pochowano ją w
pieczarze grobowej jej męża Manassesa.
24
Dom Izraela opłakiwał ją przez
siedem dni. Przed śmiercią swoją rozdała cały swój majątek krewnym swego
męża Manassesa i krewnym ze swojej rodziny.
25
I nie było więcej nikogo, kto
by niepokoił synów Izraela ani za życia Judyty, ani też przez długi czas po
jej śmierci.

Zostaw wpis