Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

Księga Judyty (Jdt 8)

Pierwsze wystąpienie Judyty

1
W tych dniach usłyszała o tym Judyta, córka Merariego, syna Usa, syna
Józefa, syna Uzzjela, syna Chilkiasza, syna Ananiasza, syna Gedeona, syna
Refaima, syna Achitoba, syna Eliasza, syna Chilkiasza, syna Eliaba, syna
Natanaela, syna Szelumiela, syna Suriszaddaja, syna Izraela.
2
A mąż jej
Manasses z tego samego pokolenia i z tego samego rodu zmarł podczas żniw
jęczmiennych.
3
Stał bowiem przy wiążących snopy na polu i słońce poraziło
mu głowę, i upadł na swoje łóżko, i zakończył życie w mieście swoim w
Betulii, i pogrzebano go razem z jego przodkami na polu między Dotain i
Balamon.
4
W domu swoim Judyta była wdową przez trzy lata i cztery miesiące.

5
Na dachu swego domu postawiła sobie namiot, nałożyła wór na biodra i
nosiła na sobie swoje wdowie szaty.
6
Pościła przez wszystkie dni swojego
wdowieństwa, oprócz wigilii przed szabatami i samych szabatów, przededni
nowiu i podczas nowiu oraz oprócz uroczystości i radosnych świąt domu
izraelskiego.
7
Była piękna i na wejrzenie bardzo miła. Mąż jej Manasses
pozostawił jej po sobie złoto, srebro, sługi, służące, bydło i rolę. A ona
tym zarządzała.
8
I nie było nikogo, kto by powiedział o niej złe słowo,
ponieważ bardzo bała się Boga.
9
I usłyszała wielkie narzekania ludu na
naczelnika miasta, ponieważ byli przygnębieni z powodu braku wody. Usłyszała
też Judyta o słowach, jakie wygłosił do nich Ozjasz, przysięgając im, że po
pięciu dniach wyda miasto Asyryjczykom.

10
I posłała swoją niewolnicę, zarządzającą wszystkimi jej dobrami, i
poprosiła Chabrisa i Charmisa, starszych w jej mieście.
11
I przyszli do
niej, a ona im rzekła: “Posłuchajcie mnie, naczelnicy mieszkańców Betulii!
Niesłuszna jest wasza mowa, którą dziś wygłosiliście do narodu, i
złożyliście przysięgę, którą wypowiedzieliście [jako warunek] między Bogiem
a wami, i oświadczyliście, że wydacie miasto w ręce waszych wrogów, jeżeli w
tych dniach Pan nie przyjdzie wam z pomocą.
12
Kim wy właściwie jesteście,
żeście wystawiali na próbę w dniu dzisiejszym Boga i postawili siebie ponad
Boga między synami ludzkimi?
13
Wy teraz doświadczacie Wszechmogącego Pana i
dlatego nigdy nic nie zrozumiecie.
14
Nie zbadacie głębokości serca
ludzkiego ani nie przenikniecie myśli jego rozumu; jak więc wybadacie Boga,
który wszystko to stworzył, jak poznacie Jego myśli i pojmiecie Jego
zamiary? Przenigdy, bracia, nie drażnijcie Pana Boga naszego!
15
Gdyby nawet
nie zechciał nam pomóc w tych pięciu dniach, to ma On moc obronić nas w tych
dniach, w których zechce, albo zgubić nas na oczach naszych wrogów.
16
Wy
zaś nie wymuszajcie zarządzeń od Pana Boga naszego, ponieważ nie można
uzyskać nic od Boga pogróżkami jak od człowieka ani Nim rozporządzić jak
synem ludzkim.
17
Oczekując od Niego wybawienia, wzywajmy pomocy dla nas od
Niego, a On wysłucha naszego głosu, jeżeli Mu się spodoba.
18
Przecież nie
było za dni naszych ani też nie ma obecnie żadnego pokolenia ani rodu, ani
osiedla, ani miasta między nami, które by oddawało pokłon bogom ręką ludzką
uczynionym, tak jak to bywało w dawnych czasach,
19
z którego to powodu
wydano przodków naszych pod miecz i na łup, i przed naszymi wrogami ulegli
wielkiej klęsce.
20
Lecz my nie znamy innego Boga oprócz Niego. Dlatego
spodziewamy się, że On nie wzgardzi nami ani nikim z naszego narodu.
21
A
jeśli nas zwyciężą, to wtedy zwyciężą także całą Judeę i spustoszą świątynię
naszą. Za jej zbezczeszczenie [Bóg] jako zapłaty zażąda naszej krwi.
22
A
odpowiedzialność za zagładę naszych braci, za ujarzmienie kraju i
spustoszenie naszego dziedzictwa Bóg zrzuci na nasze głowy wśród pogan. A
jeżeli my się staniemy ich niewolnikami, to będziemy zgorszeniem i hańbą dla
tych, którzy nas zdobędą.
23
Ponieważ niewola nasza nie przyniesie nam
zaszczytu, lecz Pan Bóg nasz sprawi, że będzie dla nas hańbą.
24
A teraz,
bracia, pokażmy naszym braciom, że od nas zależy ich życie i wszystko, co
święte, świątynia i ołtarz opierają się na nas.
25
Za to wszystko będziemy
dziękować Panu Bogu naszemu, który doświadcza nas, tak jak i naszych
przodków.
26
Przypomnijcie sobie to wszystko, co On uczynił z Abrahamem, i
jak doświadczył Izaaka, i co spotkało Jakuba w Mezopotamii Syryjskiej,
pasącego trzody Labana, brata jego matki.
27
Albowiem jak niegdyś
doświadczył ich w ogniu, próbując ich serc, tak i teraz nas nie ukarał, lecz
chłoszcze Pan tych, którzy zbliżają się do Niego, aby się opamiętali”.

28
A Ozjasz odpowiedział jej: “Wszystko, coś powiedziała, wygłosiłaś ze
szlachetnego serca, i nie ma nikogo, kto by sprzeciwił się twoim słowom,
29

ponieważ nie od dziś jawna jest twoja mądrość, lecz od początku dni twoich
cały naród poznał twoją roztropność, jak również i to, że trafny jest zamiar
twego serca.
30
Jednakże lud odczuwał wielkie pragnienie i zmusił nas,
abyśmy uczynili to, cośmy im przyrzekli, i wymógł na nas przysięgę, której
odwołać nie możemy.
31
A teraz módl się za nami, ponieważ jesteś kobietą
pobożną, a Pan ześle deszcz i napełni nasze cysterny i nie będziemy mdleli
[z pragnienia]“.
32
I odpowiedziała im Judyta: “Posłuchajcie mnie, a dokonam
czynu, który pozostanie w pamięci z pokolenia na pokolenie dla dzieci
naszego narodu.
33
Stańcie tej nocy przy bramie, a ja wyjdę z moją
niewolnicą, a w tych dniach, po których obiecaliście wydać miasto wrogom
naszym, Pan za moim pośrednictwem nawiedzi Izraela.
34
Wy zaś nie dopytujcie
się o mój czyn, albowiem nie powiem wam, dopóki nie dokonam tego, co chcę
uczynić”.
35
Wtedy odezwali się do niej Ozjasz i naczelnicy: “Idź w pokoju,
a Pan Bóg niech cię prowadzi, aby wywrzeć pomstę na wrogach naszych”.
36
I
opuściwszy namiot, udali się na swoje stanowiska.

Zostaw wpis