Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

Księga Liczb (Lb 15)

PRZEPISY DOTYCZĄCE OFIAR. UPRAWNIENIA KAPŁANÓW I LEWITÓW

Ofiary z pokarmów i płynów

1
Pan tak przemówił do Mojżesza:
2
“Zwróć się do Izraelitów i powiedz im:
Gdy wejdziecie do kraju, który wam daję na mieszkanie,
3
i złożycie Panu
ofiarę spalaną z cielców lub owiec: całopalenie lub ofiarę dla wypełnienia
ślubu, bądź też jako ofiarę dobrowolną, bądź podczas waszych uroczystości,
aby zgotować miłą woń dla Pana,
4
winien ten, który przynosi dar ofiarny dla
Pana, przynieść jako ofiarę z pokarmów dziesiątą część efy najczystszej
mąki, zaprawionej jedną trzecią hinu oliwy.
5
Jako ofiarę z płynów winien
dać przy ofierze całopalnej lub ofierze pojednania czwartą część hinu wina
na każdego baranka.
6
Przy ofierze z barana złożysz dwie trzecie efy
najczystszej mąki zaprawionej jedną trzecią hinu oliwy,
7
oraz ofiarę płynną
z wina – jedną trzecią hinu, jako miłą woń dla Pana.
8
Gdy ofiarujesz
młodego cielca jako ofiarę całopalną lub ofiarę na wypełnienie ślubu, albo
jako ofiarę biesiadną dla Pana,
9
dodasz do cielca jako ofiarę z pokarmów
trzy dziesiąte efy najczystszej mąki zaprawionej połową hinu oliwy,
10
a
jako ofiarę z płynów dasz połowę hinu wina jako miłą woń ofiary dla Pana.
11

Tak należy czynić przy każdej ofierze z cielca, barana oraz jagnięcia czy
koźlęcia.
12
Stosownie do liczby żertw ofiarnych tak macie postąpić przy
każdej sztuce.
13
Według tego przepisu ma postępować każdy spośród waszego
ludu, gdy chce złożyć ofiarę spalaną jako miłą woń dla Pana.
14
Gdyby zaś
człowiek obcy, który się u was zatrzymał albo pośród was na stałe mieszka,
chciał złożyć ofiarę jako miłą woń dla Pana – ma uczynić tak jak i wy.
15

Jednakowa ustawa odnosi się do was i do obcych, którzy się pośród was
zatrzymują; jest to ustawa wieczysta dla waszych potomków i wobec Pana
obowiązująca zarówno was jak i obcych.
16
To samo prawo i ten sam przepis
obowiązują was i obcych, którzy mieszkają pośród was”.

Pierwociny chleba

17
Tak do Mojżesza znów mówił dalej Pan:
18
“Powiedz Izraelitom: Gdy
przyjdziecie do kraju, do którego was prowadzę,
19
zanim zaczniecie jeść
chleb kraju, przyniesiecie wpierw dar szczególny dla Pana.
20
Przyniesiecie
w darze pierwociny ciasta, okrągły placek przyniesiecie jako szczególny dar
klepiska.
21
Będziecie składać pierwociny ciasta jako szczególny dar dla
Pana przez [wszystkie] wasze pokolenia.

Wynagrodzenie za grzechy nieuwagi

22
Jeżeli przez nieuwagę nie wykonacie wszystkich tych nakazów, które
Pan wypowiedział do Mojżesza,
23
tego wszystkiego, co nakazał Pan przez
Mojżesza – od dnia, w którym Pan to nakazał, i poprzez następne wasze
pokolenie
24
zapomni tego uczynić zgromadzenie – winno całe zgromadzenie
złożyć cielca na ofiarę całopalną jako miłą woń dla Pana; a do tego
odpowiadającą przepisom prawa ofiarę z pokarmów i płynów, wreszcie kozła
jako ofiarę przebłagalną.
25
Kapłan dokona obrzędu przebłagania w imieniu
całej społeczności Izraelitów, i będzie im odpuszczone, gdyż było to
popełnione przez nieuwagę, a oni złożyli ofiarę spalaną i ofiarę
przebłagalną wobec Pana za swoją nieuwagę.
26
Będzie więc całej społeczności
Izraelitów odpuszczone, jak również obcym, którzy pośród was przebywają, był
to bowiem grzech całego ludu popełniony przez nieuwagę.
27
Jeśli to będzie
pojedyncza osoba, która zgrzeszy przez zapomnienie, przyprowadzi jednoroczną
kozę jako ofiarę przebłagalną.
28
Nad osobą, która zgrzeszyła, kapłan dokona
obrzędu przebłagania, aby ją uwolnić od winy – i dostąpi ona odpuszczenia.

29
Prawo to obowiązuje zarówno Izraelitów, jak też i obcych, którzy
przebywają pomiędzy wami; jedno prawo będzie dla wszystkich, którzy
zgrzeszyli nieświadomie.
30
Gdyby ktoś uczynił to świadomie, bez względu na
to, czy jest tubylcem czy obcym, obraża Pana i ma być wyłączony spośród
ludu.
31
Wzgardził bowiem słowem Pana i złamał Jego przykazania – taki musi
być wyłączony bez miłosierdzia, i spadnie na niego odpowiedzialność za jego
grzech”.

Naruszenie szabatu

32
Gdy Izraelici przebywali na pustyni, spotkali człowieka zbierającego
drwa w dzień szabatu.
33
Wtedy przyprowadzili go ci, którzy go spotkali
przy zbieraniu drew, do Mojżesza, Aarona i całego zgromadzenia.
34

Zatrzymali go pod strażą, bo jeszcze nie zapadło postanowienie, co z nim
należy uczynić.
35
Pan zaś rzekł do Mojżesza: “Człowiek ten musi umrzeć -
cała społeczność ma go poza obozem ukamienować”.
36
Wyprowadziło go więc
całe zgromadzenie poza obóz i ukamienowało według rozkazu, jaki wydał Pan
Mojżeszowi.

Frędzle przy szatach

37
I mówił znowu Pan do Mojżesza:
38
“Powiedz Izraelitom, niech sobie
zrobią frędzle na krajach swoich szat, oni i ich potomstwo, i do każdej
frędzli użyją sznurka z fioletowej purpury.
39
Dla was będą te frędzle, a
gdy na nie spojrzycie, przypomnicie sobie wszystkie przykazania Pana, aby je
wypełnić – a nie pójdziecie za żądzami swego serca i oczu, przez które
plamiliście się niewiernością -
40
byście w ten sposób o wszystkich moich
przykazaniach pamiętali, pełnili je i tak byli świętymi wobec swojego Boga.

41
Jam jest Pan, Bóg wasz, który was wyprowadził z ziemi egipskiej, aby być
waszym Bogiem. Jam jest Pan, wasz Bóg”.

Zostaw wpis