Daj się odnaleźć Jezusowi! Zapraszamy na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. Odnajdź swoją Wspólnotę.

List do Rzymian (Rz 8)

OBDARZENIE ŻYCIEM NADPRZYRODZONYM

Życie według Ducha

1
Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już
potępienia.
2
Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie,
wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci.
3
Co bowiem było niemożliwe dla
Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym, [tego dokonał Bóg]. On to
zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego i dla [usunięcia]
grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech,
4
aby to, co nakazuje
Prawo, wypełniło się w nas, o ile postępujemy nie według ciała, ale według
Ducha.

5
Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało;
ci zaś, którzy żyją według Ducha – do tego, czego chce Duch.
6
Dążność
bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha – do życia i pokoju.
7
A
to dlatego, że dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem
Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna.
8
A ci, którzy żyją według
ciała, Bogu podobać się nie mogą.
9
Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz
według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś kto nie ma
Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy.
10
Jeżeli natomiast Chrystus w
was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na [skutki] grzechu
duch jednak posiada życie na skutek usprawiedliwienia.
11
A jeżeli mieszka w
was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił
Chrystusa <Jezusa> z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała
mocą mieszkającego w was swego Ducha.

12
Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli
według ciała.
13
Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć.
Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie
żyli.

Synostwo Boże chrześcijan

14
Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi.
15

Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni,
ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: “Abba,
Ojcze!”
16
Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy
dziećmi Bożymi.
17
Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami:
dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim
cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale.

Przeznaczenie do chwały

18
Sądzę bowiem, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z
chwałą, który ma się w nas objawić.
19
Bo stworzenie z upragnieniem
oczekuje objawienia się synów Bożych.
20
Stworzenie bowiem zostało poddane
marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w
nadziei,
21
że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by
uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.
22
Wiemy przecież, że całe
stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia.

23
Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze
dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując <przybrania
za synów> – odkupienia naszego ciała.
24
W nadziei bowiem już jesteśmy
zbawieni. Nadzieja zaś, której [spełnienie już się] ogląda, nie jest
nadzieją, bo jak można się jeszcze spodziewać tego, co się już ogląda?
25

Jeżeli jednak, nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego
oczekujemy.

26
Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem
nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w
błaganiach, których nie można wyrazić słowami.
27
Ten zaś, który przenika
serca, zna zamiar Ducha, [wie], że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą
Bożą.

28
Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim
dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru.
29
Albowiem
tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na
wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi.
30
Tych
zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał – tych też
usprawiedliwił, a których usprawiedliwił – tych też obdarzył chwałą.

Hymn wdzięczności

31
Cóż więc na to powiemy? Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam?
32

On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich
wydał, jakże miałby wraz z Nim i wszystkiego nam nie darować?
33
Któż może
wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który
usprawiedliwia?
34
Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus,
który poniósł [za nas] śmierć, co więcej – zmartwychwstał, siedzi po prawicy
Boga i przyczynia się za nami?

35
Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy
prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?
36
Jak to jest
napisane:
Z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień,
uważają nas za owce przeznaczone na rzeź.

37
Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nam
umiłował.
38
I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani
Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce,
39
ani co
wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas
odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Zostaw wpis